| Natuur en cultuur zijn onlosmakelijk
met elkaar verbonden. Onze culturele identiteit wordt sterk beïnvloed
door de natuurlijke omgeving waarin zij zich ontwikkelt. Daarom
moeten cultuur en natuur en vooral ook het evenwicht tussen beide
met zorg beschermd worden. Dit is de belangrijkste doelstelling
van het Verdrag ter bescherming van cultureel en natuurlijk werelderfgoed
dat op 16 november 1972 door de UNESCO werd aangenomen. Inmiddels
hebben 175 landen zich aangesloten.
Verjaardag
De Verenigde Naties hebben 2002 tot jaar van het cultuurerfgoed
verklaard. Tevens viert het Werelderfgoedverdrag dit najaar haar
dertigste verjaardag. Ter ere hiervan organiseert de UNESCO met
steun van de Italiaanse regering een internationaal
congres dat plaats zal hebben in Venetië van 14 tot 16
november. Daar zullen de afgelopen 30 jaar geëvalueerd worden.
Maar de UNESCO zal op dit congres vooral het beleid bepalen om
meer hulp en financiële steun te vinden voor het beheren
van de monumenten bij bijvoorbeeld NGO’s en in de privé-
en publieke sector.
Tevens vinden er in oktober en november zes internationale conferenties
plaats, in Alexandria,
Beijing
, Dakar,
Mexico,
Parijs
en Straatsburg
. Een virtueel congres “World
Heritage in the Digital Age” moet deze zes conferenties
met elkaar verbinden. Onderzocht wordt hoe nieuwe media en technologie
van nut kunnen zijn bij bescherming en behoud van werelderfgoed.
Verantwoordelijkheid
Successen mogen gevierd worden, maar het congres in Venetië
zal ook aangegrepen moeten worden om een kritische balans op te
maken, laat Minja Yang, adjunct-directeur van het Centrum van
Werelderfgoed, in de Franse krant Le Monde weten. Daarom draagt
het congres de titel “World Heritage 2002: Shared Legacy,
Common Responsibility”. Landen die het verdrag ondertekenen,
hebben de verantwoording hun erfgoed te behouden, te onderhouden
en te beschermen. Volgens Yang komen de betreffende landen de
afspraken vaker niet dan wel na. Dit kan een kwestie van onmacht
zijn, wanneer landen met armoede, oorlog of natuurrampen te kampen
hebben. Er zijn echter veel voorbeelden die bewijzen dat betere
omstandigheden geen garantie bieden voor betere conservering van
het werelderfgoed. Door te weinig te doen aan vervuiling, massatoerisme
en ongecontroleerde stedenbouw, werken veel landen mee aan beschadiging
of verlies van monumenten en natuurgebieden.
Van de 730 locaties die nu op de werelderfgoedlijst
staan, staan er 33 op een speciale lijst: de “World Heritage
List in Danger”.
Geschiedenis
Feitelijk begon de lijst met het redden van de Abu Simbel tempels
in Egypte, die in een vallei lagen die na het bouwen van de Aswandam
onder water zou komen te staan. De bezorgdheid om de monumenten
was wereldwijd en de UNESCO zette een internationale campagne
op om de tempels te redden door ze te laten verplaatsen. Dit gaf
aanleiding tot het opstellen van het verdrag en was het voorbeeld
voor meerdere reddingscampagnes, zoals Venetië, Moenjodaro
in Pakistan en de Borobodur in Indonesië.
Het gaat nadrukkelijk niet alleen om de kunstzinnige of heroïsche
monumenten. Ook getuigenissen van de zwarte dagen uit de geschiedenis,
zoals Auswitz in Polen, het slaven deportatie eiland Gorée
in Senegal en het herdenkingsmonument in Hiroshima dienen bewaard
te blijven.
Sinds 1997 beschermt de UNESCO naast de monumenten ook de kwetsbaardere
dragers van cultuur: op de “Memory
of the World” lijst staan manuscripten, documenten,
muziek en foto’s.
Globalisering
Het werelderfgoedverdrag kan volgens Klaus Hüfner, voorzitter
van de
Duitse UNESCO commissie, een begin zijn van een wereldomvattende
cultuurpolitiek. Monumenten die op de lijst worden opgenomen behoren
in feite niet meer het land in kwestie toe, maar zijn gezamenlijk
erfgoed geworden. De UNESCO streeft naar een besef van culturele
gelijkwaardigheid, voorbij nationale trots. “Werelderfgoed
is de positieve kant van globalisering” zegt Francesco Bandarin,
directeur van het Centrum van Werelderfgoed.
Bronnen:
Le Monde
Die Tageszeitung
The Washington
Times
Unesco
Heute Online
Yahoo
France
Les
Journées européennes du patrimoine
|