Montajes Coreográficos stimulans voor Colombiaanse dans

december 2004 -

Nooit eerder zette de Colombiaanse overheid zo’n groot dansproject op als Montajes Coreográficos. Drie maanden lang werkten internationale kunstenaars met 52 jonge dansers aan drie choreografieën om de Colombiaanse dans te stimuleren.

Rafael Palacios is een choreograaf met een missie. Zijn 34 % visible is het eerste Colombiaanse dansstuk dat de Afro-Colombiaanse cultuur vertaalt in een hedendaagse choreografie met professionele dansers. 'Het is belangrijk om te weten waar wij vandaan komen', zegt Palacios. 'De geschiedenisboeken beschrijven alleen de Spanjaarden. Wij waren slaven uit Afrika en daarom zijn we hier. Voor mij is dat niet genoeg. Nog steeds zijn wij onzichtbaar.'

Palacios maakte de choreografie voor Montajes Coreográficos, het grootste dansproject dat de Colombiaanse overheid, via het Instituto Distrital de Cultura y Turismo in Bogotá, ooit financierde. Het project van drie maanden, dat met voorstellingen in het nationale theater in Bogotá begin december 2004 wordt afgesloten, heeft een budget van 500 miljoen Pesos (ruim 150.000 Euro). Daarvan werden nog twee andere choreografieën gemaakt. Zo vonden de Braziliaanse choreograaf Newton Moraes en de Angolese componist Victor Gama inspiratie in de legende van El Dorado voor hun theaterachtig dansstuk over liefde. Iván Tenorio, artistiek leider van het Cubaanse nationale ballet, maakte de neoklassieke choreografie, die over de Amazone verhaalt. Alle 52 dansers zijn Colombiaans.

Het project bood hen drie maanden betaald werk, uniek in een land waar dansers moeite hebben te overleven. 'Dans wordt vaak gezien als een hobby', zegt projectdirecteur Sonia Abaunza. De bedoeling is dat de drie choreografieën hun weg vinden naar internationale podia. De organisator heeft producenten uit Canada, Europa en Latijns-Amerika voor de uitvoeringen uitgenodigd. En, zo hoopt danseres Atala Bomal, misschien is Montajes Coreográficos de voorbode dat de regering in de toekomst niet alleen geld aan de oorlog, maar ook aan de kunsten besteedt. 'Danser worden in Colombia is een keuze voor vrede. Het is een manier om aan het systeem te ontsnappen dat de oorlog steunt. Het lichaam is de eerste mogelijkheid van expressie. Misschien heb je een idee, maar het lichaam maakt het echt.'