Kanoon, partner van Tropenmuseum Junior

mei 2004 -

September 2003 opende Tropenmuseum Junior Paradijs en Co. over Iran. In aansluiting daarop initieerde het museum kids-at-Iran.nl: dertig Nederlandse en dertig Iraanse kinderen leren over elkaars culturen via internet, videobrieven, fotografie, animatie, en beeldende kunst. De Iraanse partner voor dit project is Kanoon.Deze stichting levert in Iran de projectcoördinator, de docenten en de locatie.

Kanoon, ofwel The Institute for the Intellectual Development of Children and Young Adults, is een gouvernementele organisatie die de kunstzinnige talenten van kinderen en jongeren wil ontwikkelen. Het hoofdkantoor in Teheran bestuurt de meer dan vijfhonderd centra, meest bibliotheken. Deze organiseren buitenschoolse activiteiten voor kinderen op het gebied van onder meer taal, computers, schrijven, tekenen, schilderen, film, theater en wetenschap. Kanoon beschikt over een eigen historisch museum, en een museum dat de ‘eigen’ Kanooncollectie bewaart, zoals originele illustraties, films, en theaterdecors.

Kanoon moedigt daarnaast kunstenaars, filmers, schrijvers, ontwerpers en illustratoren aan om hoogstaande producten te maken voor en met kinderen en jongeren: films, animaties, cd-roms, kinderspeelgoed, en boeken.
‘ Iraanse kunstenaars werken graag voor Kanoon,’ zegt Saskia Goldschmidt, projectleider van Kids-at-Iran. ‘Alles wat met volwassenen te maken heeft, wordt in Iran streng in de gaten gehouden. Maar op kinderen wordt niet zo gelet, dat is een vrije ruimte voor kunstenaars. Bovendien is in Iran het meester-leerlingprincipe heel gebruikelijk. Veel meesters in de kunsten dragen hun vakmanschap over aan de kinderen bij Kanoon, zoals beroemde Iraanse filmregisseurs.’

Kanoon startte het uitwisselingsproject met de oprichting van een ‘Hollandse club’. Tot ieders verrassing meldden zich hiervoor meteen tweehonderd Iraanse kinderen. ‘In Iran is voor de bevolking weinig mogelijkheid om in contact te komen met niet Islamitische samenlevingen,” verklaart Goldschmidt. ‘Terwijl er grote behoefte is aan contact met de buitenwereld. De ouders zagen dit als een middel om de horizon van hun kinderen te verbreden.’