Ethiopische superster Mahmoud Ahmed is geen Bono

juli 2005 -

Al meer dan veertig jaar is Ethiopië in de ban van zanger Mahmoud Ahmed. Tijdens de zomer van 2005 toert hij door Europa, waarbij de levende legende ook Nederland aandoet. Op 2 juli staat hij met zijn zeskoppige belegeidingsgroep op de Music Meeting in Nijmegen. Een dag later treedt het gezelschap op tijdens het Afrika Festival in Hertme, Overijssel.

photo

De inmiddels 65-jarige Ahmed begon zijn carrière als lid van de Imperial Bodyguard Band, het orkest van de lijfwacht van wijlen Haile Selassi. Hoewel de keizerlijke tijden voorbij zijn, is de situatie in het land nog verre van rooskleurig. Na de vrije verkiezingen van mei 2005, waarbij de oppositie met de overwinning ging strijken, heeft keiharde repressie van de overheid tientallen doden tot gevolg gehad. Kritiek op het regime is uiterst gevaarlijk.

Met zijn hese, melancholische stem raakt Ahmed de harten van menig Ethiopiër, ongeacht etnische achtergrond of woonplaats. Zijn liedjes gaan hoofzakelijk over de liefde en zijn apolitiek. 'Het is een eeuwenoude traditie in Ethiopië om je nooit openlijk uit te spreken,' zegt Francis Felceto, die vanuit Parijs Ethiopische muziek, waaronder die van Ahmed, uitbrengt. 'Deze traditie, die bekend staat als 'senna werq', oftewel 'dubbele interpretatie', vind je ook terug bij artiesten. In de jaren zestig zong Tlahoun Gessese over zijn liefdesverdriet. Maar iedereen in Ethiopië wist dat de regel I can't stand it anymore eigenlijk betrekking had op het regime van de keizer.'

Van een politieke rol van muzikanten is echter absoluut geen sprake, meent Falceto. Zij laten zich in dat opzicht dan ook niet vergelijken met een geëngageerde superster als zanger Bono van U2. 'Hun populariteit is te danken aan hun prachtige muziek. Het is een typisch eurocentrische gedachte dat Ethiopische artiesten zich zouden mengen in het publieke debat. Zij houden zich daar verre van. Wie naar de teksten van hun liedjes luistert, hoort daarin wat men zelf wil.'