Dekolonisatie van de hedendaagse kunst

mei 2006 -

Ruim honderd professionals verzamelden zich op 31 maart en 1 april voor het symposium Art contemporain et sociétés post-coloniales in het gerenoveerde Petit Palais. Het onderwerp van gesprek vindt zijn oorsprong in de tijd van de bouw van deze Parijse kunsttempel: hoe staat de hedendaagse kunst ervoor in het post-koloniale tijdperk?

image

Expédition no. 3 van Christine Quoiraud in 2002

Discussies over de definitie van gevoelige woorden als “métissage” en “hybriditeit” markeerden de zoektocht naar een gemeenschappelijk vocabulaire. Ondanks veelvuldige aanhalingstekens in de lucht bij dubieuze termen als “primitief” en “naïef” en met Edouard Glissant, Michel Leiris en Jacques Derrida in de hand, kwamen verschillen aan de oppervlakte onder de 25 tentoonstellingsmakers, kunstcritici en antropologen uit de oude en de nieuwe wereld.

Een greep uit het programma: Thierry Dufrêne van Paris X haalde de term “aire culturelle” aan ter verkenning van een nieuwe kunsthistorische methode. Onderzoekster Patricia de Bollivier gaf een kijkje in haar proefschrift over de kunstwereld van het multiculturele Île de la Réunion. Curator Abdellah Karroum schetste een beeld van zijn Expéditions, nomadische kunstprojecten in Marokko. Alexandra Loupet-Galitzine, onderzoekster aan de universiteit van Yaoundé, haalde fel uit naar Africa Remix, de grote overzichtstentoonstelling van 2005.

De gemoederen liepen hoog op tijdens de debatten, ondanks de zelfcensuur en de oproep om niet te vervallen in de slachtofferrol. Een van de conclusies die konden worden getrokken: Frankrijk loopt achter bij Engeland wat betreft infrastructuur van organisaties en media. Een treffende opmerking uit het publiek: “Multiculturalisme is de studie van monoculturalisme, net als feminisme mannelijkheid bestudeerde en black art het blank zijn.”
Wie deze spirit in levenden lijve wil ondergaan, gaat naar de 7e Biennale van Dakar, die plaatsvindt van 5 mei tot 5 juni.