Onuitgesproken verdriet op Chileens eiland

Augustus 2008 -

Film: El cielo, la tierra y la lluvia - José Luis Torres

In regen en somberheid volgen we het leven van drie vrouwen en een man op een Chileens eiland. Marta heeft een groot verdriet – wat dat is komen we niet precies te weten. Suggesties van liefde voor haar vriendin Ana worden gewekt. Aan het eind van de film verdwijnt Marta in de donkere bossen. Ana verliest haar baantje als winkelbediende en komt bij een eenzame man op een boerderij te werken. Ook tussen hen speelt er iets. Wellicht is de scène tegen het eind van de film, waarin ze samen het bed opmaken, een begin van een leven samen. Met de derde vrouw gebeurt niets noemenswaardigs. Zij is er als vriendin, om mee te praten en mee te wandelen.

photo

Still uit El cielo, la tierra y la lluvia

In El cielo, la tierra y la lluvia (Chili, 2008) wordt bijzonder weinig gesproken. Regisseur José Luis Torres Leiva laat veel ongezegd. Daar draagt ook de manier van filmen aan bij: veel scènes zijn donker, we zien silhouetten of horen slechts een stem in een donkere kamer. We krijgen de personages maar zelden duidelijk en in close up te zien. We komen in feite niet dichtbij, ook al gaat het om hun innerlijk leven. Deze film gaat om de beelden, om het beleven van de hemel, de aarde en de regen en de mens die zich daarin beweegt. Met die beelden toont Torres Leiva de eenzaamheid en uitzichtloosheid van deze mensen.

Daarmee gebruikt hij film in pure vorm en smeedt hij een duidelijke eenheid van vorm en inhoud. Maar het maakt de film ook traag en slepend en Torres Leiva's doel en aanpak liggen er wel wat dik bovenop. Mooi en subtiel zijn de momenten waarop hij een beeld even stil lijkt te zetten, het licht laat spelen op een hand, of op een gezicht en in een kader gevat lijkt er ineens een schilderij van Caravaggio op het doek te staan. Dat geeft de film een persoonlijk en creatief accent.

El cielo, la tierra y la lluvia kwam tot stand met steun van het Hubert Bals fonds. De release werd gesteund door het Hivos/NCDO cultuurfonds. Hij is te zien vanaf 31 juli 2008 in diverse Nederlandse filmtheaters.