Nástio Mosquito's collage van perspectieven

december 2008 -

"When the lights go out, am I a good looking dead body?" Nástio Mosquito, Angolees kunstenaar en dichter, slingert zijn tekst met rauwe stem de zaal in. Zijn ogen dicht, een hand om de microfoon geklemd, de andere op zijn lippen, alsof hij zichzelf de mond wil snoeren. Het publiek in de kleine expositiezaal in Iwalewa Haus, het museum voor Afrikaanse moderne kunst in Bayreuth (Duitsland), lijkt niet direct te weten wat het aanmoet met Mosquito's grimmige gedichten op muziek. Sommigen lachen, sommigen fronsen.

image

Nástio Mosquito

Wie vóór de performance de speciaal aan hem gewijde expositie in de benedenzaal heeft gezien zal zich niet verbazen over de twijfel die Mosquito onder zijn publiek zaait. Zijn drie laatste videowerken maken korte metten met alle stereotype beelden die de argeloze museumbezoeker van een Afrikaanse kunstenaar zou kunnen hebben. In Nástio's manifest presenteert hij in zeventien punten een voorstel tot een radicaal ander leven: "hypocritical, ironic and do not give a fuck". Met zijn scherpe humor en duidelijke taal laat hij de kijker nu eens opgelucht lachen, dan weer ongemakkelijk stilvallen.

Ook The end of Nástio Mosquito is even grappig als pijnlijk. Mosquito legt hier, in de gedaante van zijn alter ego Nástia, uit waarom de kunstenaar Nástio moet sterven. Iemand die te graag wil communiceren met mensen, een groot geloof in zijn land heeft en alleen voor de inhoud kiest wordt nooit rijk en succesvol. Zijn absurde relaas wordt afgewisseld met beelden waarin hij strak de camera inkijkt. Boos? Geamuseerd? Onzeker? Terwijl hij praat verschijnt om de paar seconden een van zijn woorden uitvergroot in beeld. Geniet, herinnering, filter, dood, liefde, masturbatie, mathafuka, experiment. Een eenduidige boodschap is er niet en dat is precies waar het Mosquito om te doen is: een collage van perspectieven maken waarin niets eenduidig of absoluut is.

Zijn werk moet leven, zegt hij, en om iets te laten leven moet het "tegenstrijdig genoeg zijn om waar te kunnen zijn." Net als je als kijker denkt te weten wie hij is verrast hij met een nieuwe uitspraak, een andere blik. In het derde werk, waarin videobeelden van de burgeroorlog in Angola worden getoond, denk je als kijker even grip op hem te krijgen. "In the name of Angola I am African", zegt hij in de voice over, "I am tribal. I am an immigrant". Maar terwijl de oorlogsbeelden elkaar afwisselen wint in Mosquito's laatste zin uiteindelijk het ongrijpbare individu: "I do represent, if you are willing, the army of the individuals."

De dvd DZzzz van Nástio Mosquito werd geproduceerd in samenwerking met We Are Here! Films in Barcelona. De tentoonstelling Nástio Mosquito DZzzz is tot 4 januari 2009 te zien in het Iwalewa Haus in Bayreuth.