Een elektrische stoel van plastic flessen in het Venetië van het oerwoud

april 2009 -

In de toeristengidsen wordt de wijk Belén in de Peruaanse amazonestad Iquitos omschreven als een Venetië in het oerwoud. Ieder jaar bij hoog water verandert deze buurt in een wirwar van bootjes, geïmproviseerde bruggetjes en houten huizen die lijken te drijven op het water. Pittoresk? Best wel, als je al het huisvuil, het structurele gebrek aan drinkwater en de riolering die zo in de rivier verdwijnt erbij vergeet.

image

Foto: Strømme Foundation / Egil Mongstad

De culturele organisatie La Restinga werkt hier sinds 2007 aan het project Crea Belén. Via creatieve activiteiten verwerft een groep kinderen bepaalde kennis en vaardigheden waarmee zij gevormd worden tot 'promotoren' van andere kinderen in de wijk waarin ze wonen. Dat is geen gemakkelijke opgave, gezien de problemen die hier aan de orde van de dag zijn: alcoholisme, seksueel misbruik en huiselijk geweld zijn meer regel dan uitzondering.

Itala Moran Sanchez is medeoprichtster van La Restinga en momenteel mededirecteur. "Vanaf het begin heeft La Restinga kunst en creativiteit gebruikt als educatief middel. We willen hiermee een sfeer van harmonie en symbiose creeren. We moeten immers niet vergeten dat veel van de kinderen hier de sociale problematiek als 'normaal' beschouwen omdat ze van huis uit niet anders gewend zijn. Daardoor wordt ons werk tot op zekere hoogte therapeutisch, en creativiteit kan daarbij heel bevrijdend en helend werken.”

Iquitos is een stad ver weg gelegen in het regenwoud, enkel te bereiken via de boot of met het vliegtuig. Dat maakt dat de stad redelijk geïsoleerd ligt, ook cultureel. "Maar het meest geïsoleerd raken we door de onwil van de lokale autoriteiten. Culturele organisaties als La Restinga kunnen op geen enkele medewerking rekenen van de gemeentelijke politici," zegt Moran Sanchez. De projecten van la Restinga in Belén zouden daarom niet gerealiseerd kunnen worden zonder de medewerking van een netwerk van vrienden, familieleden en andere instellingen, zoals de Strømme Foundation. De resultaten staan hierdoor wel dicht bij de realiteit. Waar anders zou je op een 'elektrische stoel' van plastic flessen en ander verzameld afval kunnen plaatsnemen om via audio- en computerbeelden geconfronteerd te worden met het huisafvalprobleem van de armste en marginaalste wijk van Iquitos?