De kunsten staan lang niet altijd hoog op de politieke agenda in Afrika, Latijns-Amerika en Azië. Toch erkennen steeds meer regeringen het belang van cultuur op zich en in relatie tot sociale en economische ontwikkeling.

Nicaragua

augustus 2009 -

Nicaragua is het op één na armste land van Latijns-Amerika en een cultuurbeleidstructuur is nog maar nauwelijks aanwezig. Hoopgevend is dat de Nicaraguaanse regering in maart 2009 het Unescoverdrag voor culturele diversiteit ratificeerde. Het land is verdeeld in het meer verstedelijkte mestizo-Spaanse westen en het in materiële zin zeer onderontwikkelde noordoosten, waar de Garifunas en de inheemse volkeren leven. In de jaren '80 kon de Sandinistische regering een significante afname van het analfabetisme vaststellen. Onder het neoliberale bewind, dat tot 2006 duurde, werd deze educatieve doelstelling grotendeels afgebroken en nam het aantal analfabeten weer sterk toe.

Het officiële cultuurbeleid heeft voornamelijk plaats binnen de context van het Instituto de Cultura Nicaragüense. Daaraan gelieerd is onder meer het Teatro Nacional Rubén Darío, een gebouw voor prestigieuze evenementen, midden in het historische stadscentrum van Managua. Sinds een aardbeving in de jaren '70 is het een ruïne. Kunstzinnige vakken staan niet op het lesrooster. Bibliotheken zijn zeldzaam en gebrekkig uitgerust. Pas de laatste jaren komen er zoetjes aan fondsen beschikbaar voor culturele doelen. Bovendien is er een groot gebrek aan professionele opleidingsfaciliteiten voor kunstenaars en cultureel werkers.

De auteurs Sergio Ramirez, Ernesto Cardenal en Gioconda Belli zijn wereldberoemd vanwege hun artistieke scheppingen. Daarnaast waren zij gedurende de afgelopen dertig jaar altijd de cultuurpolitieke zaak toegedaan. Dat resulteerde bijvoorbeeld is de Fundación Casa de los Tres Mundos, een cultureel centrum voor kinderen en volwassenen, dat cursussen verzorgt in verschillende kunstzinnige disciplines. Dankzij het project Locreo kan een kunstonderwijsprogramma worden aangeboden in de arme wijken van Granada. Locreo maakte voorheen deel uit van een door Finland gefinancierd interregionaal project in verschillende Centraal-Amerikaanse landen dat liep van 2003 tot 2008. Nu wordt het gerund met particulier geld uit Duitsland.

Ook het Zweedse Sida lanceerde twee interregionale programma's voor Centraal-Amerika. In aanvulling op een uitbreidingsplan voor musea is er een programma opgezet voor de vergroting van de theatercapaciteit, El Carromato. De Nicaraguaanse tegenhanger is het Teatro Justo Rufino Garay, Nicaragua's enige gratis theater dat over een eigen toneelschool beschikt. Het werd gesticht aan het eind van de jaren '70, tijdens het begin van de Sandinistische revolutie. El Carromato wordt tegenwoordig gesteund door Hivos.

Het poppentheater Teatro de Titeres, Guachipilin in Managua is Nicaragua's vertegenwoordiger bij ASSITEJ, de internationale associatie van kinder- en jongerentheaters die door Unesco onder haar hoede is genomen. De Nicaraguaanse Fundación Libros para Niños houdt zich bezig met leesbevordering. Niet alleen zijn er te weinig bibliotheken, ook het leren genieten van literatuur en de toegang daartoe vragen om uitgebreide promotie. Onlangs is Libros para Niños een nauw samenwerkingsverband aangegaan met de Biblioteca Alemana-Nicaragüense in Managua en haar Bertolt Brecht-bibliobus. De Fundacion Luciérnaga is een Nicaraguaans cultureel initiatief dat onder meer met een mobiele bioscoop door landelijke gebieden trekt. Die vertoont met veel succes documentaires en speelfilms over het leven in andere plattelandsgebieden in Latijns-Amerika.