Muhanad Rasheed: "Ik ben Irakees, maar ik vraag me af wat dat betekent"

januari 2009 -

"Tijdens een oorlog is mijn identiteitsbesef geen belangrijk onderwerp, want in zo'n geval ben ik volledig Irakees", zegt de 24-jarige Muhanad Rasheed. Hij choreografeerde – en danst in - de laatste productie van het gezelschap Iraqi Bodies, Crying of My Mother. "Toen ik vertrok realiseerde ik mij dat ik geen gevoel van 'plaats' meer heb. In aanraking komen met andere samenlevingen en culturen is een identiteitsbreuk."

image

Iraqi Bodies in Amsterdam

Tweeënhalf jaar geleden vluchtte hij vanuit Bagdad naar Jordanië, vervolgens naar Syrië, tot hij zich in 2008 in Amsterdam vestigde. Hij kwam naar Europa om op te treden met dansers Duarid Abaas en Ammar Muraje. Tijdens het Theatre Festival 2007 in Jordanië won het trio de juryprijs. Ze gebruiken een melange van experimentele bewegingen om het straatgeweld in Irak uit te beelden. In iedere voorstelling wordt 'iets nieuws en iets speciaals' opgeroepen. In 2009 gaat Iraqi Bodies op tournee door Europa en vervolgens terug naar het Midden-Oosten.Verder zullen zijn de dansers het onderwerp van een documentaire zijn die naar verwachting in september 2009 afkomt.

Filmmaker Hayder Helo werd geïnspireerd tot het vastleggen van het 'menselijke niveau' van het gezelschap. Hij wilde hun respect voor hun lichaam vangen, vooral omdat zij ergens vandaan komen waar het lichaam zonder eerbied behandeld en gemarteld wordt.

Ik wil de wereld laten weten dat de Irakese cultuur niet door oorlog te stoppen is", bevestigt Helo. "Dat is precies wat de groep ook doet, door op allerlei plaatsen op te treden. Ik probeer de tijd stil te zetten...Kunst speelt een hoofdrol bij het definiëren van identiteit en de onze is geschapen en gered door burgers en kunstenaars."

Rasheed bevestigt dat zijn leven veranderd is sinds hij in Europa leeft. Hij gelooft dat het maken van en denken over kunst buiten de Arabische wereld een nieuwe ervaring is. De technische aspecten en opleidingsmethoden verschillen in Europa van de wijze waarop hij zich theater en dans eigen maakte. Nu probeert hij beide werelden met elkaar te verenigen.

"Hier leer ik op zijn Europees", zegt hij. "Maar kunst is altijd gerelateerd aan mijn leven. Mijn uitdaging bevindt zich tussen mijn Irakese persoonlijkheid en deze nieuwe Europese wereld. Ik wil hier niet exotisch zijn, maar hoe transformeer ik die gevoelens in kunst?"