Explosieve groei Syrische kunstscene

juni 2009 -

Syrië heeft altijd een levendige beeldende-kunstscene gekend. Hoewel gewaardeerd door regionale Arabische verzamelaars, slaagde hij er niet in de aandacht van het Westen te trekken. Daar werd Syrische kunst beschouwd als een decoratieve mengeling van traditionele islamitische thema's en gedateerde westerse invloeden. Gedurende de laatste twee jaar echter hebben Syrische kunstenaars en galeries weer aansluiting gevonden bij de avant-garde in het Midden-Oosten, die zich langzamerhand ook internationaal begint te profileren.

image

Art House Gallery Damascus

Een bezoek aan Damascus bevestigt dat er een kunstexplosie gaande is. De economische liberaliseringspolitiek die de huidige overheid voert heeft geleid tot de opkomst van een private kunstsector. In de oude en de nieuwe stad schieten galeries, 'kunstbars' en ateliers als paddenstoelen uit de grond.

De conjunctuur is gunstig: in de gehele regio ontstaat een nieuwe klasse van jonge en kosmopolitische Arabieren die gefascineerd zijn door de vragen omtrent identiteit en cultuur die de kunstenaars stellen. Zij speculeren op de ontluikende regionale kunstmarkt, die nu bediend wordt door internationale veilinghuizen, zoals Christie's in Dubai. De grote bedragen die de golfstaten uitgeven aan openbare kunstprojecten (musea, kunstbeurzen en internationale tentoonstellingen) creëren een nog grotere vraag.

Interesse in Syrische kunst vanuit het Westen is nog in een zeer pril stadium, maar dat is wel waar de grootste potentiële groei ligt. Dankzij dynamische galeries, zoals de Ayyam Gallery, die hun kunstenaars koesteren en hen strategisch internationaal in de markt zetten, komt het wel binnen handbereik. Door veelvuldige deelname aan internationale beurzen en door de uitgave van catalogi doet de Ayyam Gallery waarschijnlijk meer voor de Syrische kunst dan de overheid.

Vanuit een Europees gezichtspunt zou je het gebrek aan belangstelling voor hedendaagse kunst bij de Syrische overheid kunnen betreuren. Dat gebrek is het meest manifest in het ontbreken van steun (zoals onderwijs of financiering op kleine schaal) voor nieuwe kunstvormen. Gezien de vroegere en huidige staat van dienst van de regio is het echter waarschijnlijk te verkiezen dat de Syrische overheid zich niet rechtstreeks bemoeit met de kunstwereld. In plaats daarvan trekt zij voorspelbare 'rode censuurstrepen' waarbinnen de huidige ontwikkelingen zich kunnen voltrekken.