Salif Keita bezingt zijn albinotrots

maart 2010 -

Na zijn grote successen in de jaren tachtig, waarin hij samenwerkte met beroemdheden als Joe Zawinul en Grace Jones, lijkt de Malinese Afro-popzanger en liedjesschrijver Salif Keita weer terug bij af te zijn. De sfeerbepalende elektronica van zijn eerdere cd's is verdwenen en M’Bemba, zijn voorlaatste cd, is vooral akoestisch. Die lijn trekt hij door op La différence, zijn recentste cd. Keita verklaarde onlangs dat hij schoon genoeg heeft van synthesizers en dat hij tegenwoordig liever dicht bij zijn muzikale traditie blijft.

image

Foto: Richard Dumas

Opmerkelijk is de titelsong op La différence, waarin Keita trots zijn albinostatus bezingt. Keita heeft het daarmee niet makkelijk gehad, omdat albino's in Afrika doorgaans de status van paria hebben. "Ik ben een zwarte man met een witte huid; het is wat mij onderscheidt. Ik ben een witte man met zwart bloed, daar houd ik van." Keita denkt genuanceerd over de waarde van tradities. "Niet alles hoeft te blijven. Het kastensysteem van Mali bijvoorbeeld mag wat mij betreft afgeschaft worden. Ik heb me daar bewust aan onttrokken en ben verheugd te zien dat steeds meer mensen dat doen. Jongere generaties in Afrika slagen er steeds beter in om een goede verbinding te leggen tussen de sterke familietradities en de hedendaagse realiteit. Maar dat is niet makkelijk, zeker niet voor kunstenaars."

"We leven in een tijd waarin de economie de politiek domineert. Kunstenaars moeten vaak hun mond houden, vooral in Afrika. Daarom zijn Afrikaanse kunstenaars zo vaak op de vlucht. In eigen land worden ze met de nek aangekeken of vervolgd door het regime omdat ze rebels zijn. In het buitenland worden ze vaak meewarig beschouwd omdat ze uit Afrika komen. De moed van jonge mensen spreekt me erg aan. Uiteindelijk zullen zij Afrika gaan redden, daar ben ik van overtuigd. Je moet vechten om wat te bereiken. De rijst komt immers niet zo maar uit de hemel vallen."

Salif Keita trad eind maart 2010 op in diverse plaatsen in Nederland.